De reis naar het onbekende

De toekomst, het komen en gaan maar wat is het eigenlijk. Niemand weet wat de toekomst brengt en niemand weet waarom jij op aarde bent. Sommige mensen weten het zelf niet en anderen weer wel. De mensen die weten waarom ze op aarde zijn gekomen hebben een doel, ze zijn succesvol. Niet qua beroemdheid of het hebben van een mooie Bentley en een paar ton op de bank. Nee, ze bereiken wat ze willen bereiken, ze zijn gelukkig om alles wat ze hebben en om hun heen gebeurt. Als je gelukkig bent ben je een succes vind ik. Als je iets toevoegt aan het leven en ervan neemt, het niet laten weerhouden door hobbels en valkuilen en altijd vooruit blijven denken en werken aan verbetering. Aan jezelf of in je omgeving. De reis van begin tot eind, en bijna niemand en af en toe jezelf niet weet wat er in de toekomst gebeurt. Hoe en waarom?, is het toeval of lot, is het geluk of pech waardoor dingen zijn gelopen in je leven. Het leven en de tijd die je hebt is een grote reis, een grote reis door jaren waar je dingen ziet opbouwen en ziet afbrokkelen.
Voor mij is het leven betekenisgeving, het kleur geven aan je leven en het maken van herinneringen.
Persoonlijk denk ik dat iedereen geboren word om een verschil te maken in de wereld en hopelijk de wereld beter achter te laten als men oud wordt. Ik ben ervan overtuigd dat nagenoeg iedereen met goede gevoelens geboren word. Het is dat situaties en negatieve ervaringen je blik veranderen hoe je tegen alles om je heen aankijkt. Vandaar dat er ook veel mensen (de minderheid) haat en wrokgevoelens ontwikkelen en die uiten. Kijk naar dictators bijvoorbeeld. Als kind kan je niet met die emoties geboren worden, daar ben ik van overtuigd. Mensen kunnen veranderen door pijn en moeilijke momenten, echter denk ik dat mensen met een sterke persoonlijkheid en met goede hoop die slechte ervaringen makkelijker overwinnen. Dat ze zich niet door situaties en contact met mensen laten beïnvloeden.
Laatst zag ik een afbeelding voorbijkomen op twitter waarbij er een oudere donkere man de hand van een (blanke baby) vasthield in de trein die tegenover hem zat. Onder de afbeelding stond de tekst: “nobody is born racist”. Zoiets vind ik mooi om te zien en om te lezen en ik ben het er mee eens.
Als voorbeeld neem ik mezelf, mijn middelbare schooltijd was niet altijd even leuk. In het eerste jaar heb ik het vrij moeilijk gehad omdat ik moeilijk mijn draai kon vinden. Je komt veel meer mensen van je eigen leeftijd tegen iedereen wil erbij horen en gaan met de nieuwste trends mee. Ik begreep dat allemaal niet en vrienden maken vond ik moeilijk, het contact zoeken. Ik was heel introvert en werd weleens gepest/gekloot maar niet stelselmatig en ook niet op een vrij harde manier. Als het zomer was had ik lange sokken in plaats van korte en dat kon echt niet. Mijn boekentas was geen Kipling of een Eastpak maar een fiets/reistas die je op de zijkant van je fiets zette. Vooral door mijn klasgenoten werd ik er vaak mee geconfronteerd en er raar op aangekeken. Ook heb ik dun haar en in die tijd had ik een kapsel waardoor het leek alsof ik “kaal” was omdat je er doorheen kon kijken.
Dat achtervolgde mij bijna heel mijn middelbare schooltijd. In het eerste jaar kreeg ik begeleiding van mijn mentor en dat vond ik nooit leuk omdat ik toen anders werd gezien en behandeld dan de rest en ik schoot er nooit iets mee op. Tijdens die gesprekken zat ook een andere jongen van een andere klas en met hem en zijn vriendengroep trok ik op omdat ik weinig binding had met mijn klasgenoten had altijd het gevoel dat ik niet mezelf was. Ik accepteerde alles en ben nooit echt voor mezelf opgekomen. Op de basisschool was ik anders en kreeg ik veel aandacht en kon juist met iedereen door een deur en was altijd de grappenmaker van de klas en nam dingen niet zo snel serieus.
Met dit voorbeeld had ik makkelijk contact gestoord kunnen zijn en ook bitter tegenover alles en iedereen kunnen gedragen en haten. Ik besefte toen dat ik gene hatelijk persoon kon zijn en dat alles om een reden gebeurt. Na mijn middelbare schooltijd ben ik meer extrovert geworden en heb ik leven nog meer met een korrel zout genomen en ben relaxter geworden.
Achteraf als ik op die periode terugkijk zie ik het niet als een trauma, ik ben er van overtuigd als ik meer zelfvertrouwen had toen der tijd dat ik er beter mee heb om kunnen gaan en zelfs niet mee hoeven te maken. Soms kan ik er nog wel om lachen als ik oud-klasgenoten tegenkom heb die 4 jaar op de middelbare school was, ik heb ze beter leren kennen ook omdat ze volwassen zijn geworden.
Het stellen van ambities en doelen vind ik belangrijk, je moet iets hebben om voor te leven vind ik. Geboren worden, het genieten van goede scholing, werken en belasting betalen voor het merendeel van je leven is voor mij te weinig.
Er zit veel meer in, ik houd van reizen en omgaan met mensen. Geld speelt bij mij niet altijd een rol, natuurlijk houd iedereen en ook ik van een goed gespekte bankrekening. Je moet er ook iets mee doen en het is niet altijd zo dat geld een rol moet spelen. Omgaan met familie en vrienden en stedentrips maken, het beoefenen van sport. Je hoeft er niet goed in te zijn maar als je er plezier van hebt en je tijd op een goede manier investeert is voor mij belangrijk.
De zin van het leven is geboren worden en bij ouderdom de wereld verlaten en dat je in die tijd iets gedaan hebt dat je telkens opnieuw zou willen doen. De wereld beter maken en de mensen om je heen koesteren en helpen, het stellen van doelen en het bereiken daarvan. Als je geen doelen in je leven hebt, geen avonturen kan beleven en niet de dingen doet die je zou willen doen heeft het leven weinig inhoud.
Het is bijna een jaar geleden dat ik samen met mijn broer naar het concert van The Rolling Stones ging in Düsseldorf. Onze ouders waren een maand weg en we kregen de auto van ons tante mee. Afgezien van een file verliep de reis verder vlekkeloos, toen we aankwamen ging bijna alles fout wat er fout kon gaan, aangereden door een auto, vastzitten in het hotel en net voordat de taxi voor kwam reden kregen we onze bezorgde pizza’s en we raakten elkaar bij het begin van het concert elkaar kwijt.
Destijds was het niet leuk om het allemaal mee te maken maar het creëert een onvergetelijke herinnering waar je achteraf om kan lachen en het verhaal kan delen met vrienden en familie. Zulke avonturen en knotsgekke ervaringen wil ik graag opdoen.
Voor nu zou ik weer willen hardlopen en weer fit worden. Ik wil stoppen met roken. Mijn zelfvertrouwen vergroten en relaxter worden en niet druk om maken over zaken die over een jaar niet meer toe doen. Ik wil de wereld zien en overal waar ik kom een indruk achterlaten, als bijzaak financiële zekerheid. Ook denk ik dat ik een boek wil schrijven, waarover weet ik nog niet maar het is zeker een ambitie van mij. Waar ik mezelf zie later en wat voor persoon ik word weet ik niet. Eigenlijk ben ik nog deels zoekende naar mezelf. Bij vlagen zie ik wat ik maar het is bij mij zo dat ik die goede lijn moet vasthouden, dat ik niet 1/2/3 dagen gelukkig ben en terugvallen meemaak. Het hoort bij het leven en ik weet niet wat de toekomst brengt, daarom duurt mijn reis voort. De reis naar het onbekende.

One thought on “De reis naar het onbekende

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s