Opgeven is geen optie

Het is inmiddels een cliché geworden, in het Engels “never give up”. Die 3 woorden worden ontzettend vaak gebruikt, en het lijkt dat de kracht en de betekenis van die woorden zijn waarde lijkt te verliezen. Anyway, aan deze woorden hecht ik veel waarde. Dat is te wijten dat ik een hekel heb aan opgeven en in mindere mate verliezen. Als ik ergens mee bezig ben dan vind ik het moeilijk om te stoppen, met voetballen of dagelijkse taken. Weleens ben ik ietwat een perfectionist en ik haat verspilde moeite. Met lege handen staan en met excuses komen, daar teken ik niet voor.

Als ik geblesseerd ben en pijn heb als ik sport ga ik altijd door, ik ervaar een wissel of niet meedoen als een soort van falen. Daarbij houd ik er ook niet van om mensen teleur te stellen.

Opgeven kan een complex woord zijn, het is het moment dat je kiest om ergens mee te stoppen, maar hier zit een adder onder het gras. Waar trekken mensen de grens tegenwoordig als ze moeten kiezen (in elke relevante situatie) tussen stoppen en doorgaan? Iedereen is tenslotte uniek. De grens daartussen kan dus ver uit elkaar liggen. Wat wellicht nog interessanter is het verschil en wanneer sta je onder je kennissen bekend staat als een “die-hard” Je merkt het misschien zelf niet eens, behalve als iemand roept “ik had dat allang niet meer gedaan, dat jij daar nog mee doorgaat”. Toch behalen veel mensen hiermee met hun ‘Never say die” attitude succes, denk aan uitvinders en soldaten om een voorbeeld te noemen. Ook al lijken de prognoses zo slecht en iedereen zou al zijn weggelopen, zij niet. Zij hebben succes behaald.

Hiermee wil ik niet zeggen dat ik succes ga boeken, ik gebruik het vooral als mentale opsteker. Ik kan niet bij elke situatie doorgaan tot het (bittere) einde, ik kan tenminste zeggen dat ik er alles aan heb gedaan maar tevergeefs. Het werkt bij mij als een vorm van motivatie. Zoals de Engelsen weleens zeggen “it keeps you going”.

In het 3e jaar van de middelbare school presteerde ik slecht en het was maar zeer de vraag of ik over kon gaan naar het volgende jaar. Met 5 verliespunten en 1 week voordat de laatste schooltoetsen zouden beginnen had ik samen met mijn ouders een gesprek met mijn mentor en dat ik goed zou moeten presteren wilde ik overgaan.

Ik was overtuigd van mezelf maar heb af en toe wel moeilijk gehad gezien de prestatiedruk en de stress. Het hielp ook niet dat mijn mentor het somber voor mij inzag. Vanaf dat moment wilde ik mezelf bewijzen en tegen de verwachtingen in iedereen het ongelijk bewijzen. Uiteindelijk ben ik toch overgegaan naar het volgende jaar (eindexamenjaar) met maar één verliespunt. Het kostte mij wel een hoop inzet en tijd. Uiteindelijk heb ik tegen iedereen die aan mij twijfelde kunnen zeggen dat alles mogelijk is, ookal ziet het er somber uit, er zijn toch altijd manieren om succesvol te kunnen zijn.

Het zit in mijn aard dat ik niet houd van opgeven. Als ik bezig ben met sport geef ik altijd alles wat ik heb, ik haat wisselen en langs de kant toekijken.

Featured image

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s